बनेपा हुँदै बाह्रबिसे मोडैमा
काठमाडौंको अष्टनारायण सिनेमा हल हुँदै नागार्जुनको जंगल छेउबाट त्रिशुली जाँदा बाटोमा देखिने रोमााचक र उत्तेजित दृष्यले धेरैपटक म दुर्घटनाबाट जोगिएको छु । यो गोप्य सत्यलाई पहिलोपटक यहा पोख्दै गर्दा धुलिखेल हुदै बाह्रबिसे जाने बाटोको रोमान्चकताले यदाकदा यही बाटो पहिल्याएझैं लाग्यो ।
कुरो गतसाताको हो । बनेपाको दुई घन्टा सुस्ताएर बाह्रबिसे जाने सुरमा थिएँ म । बनेपा पुगेपछि काठमाडौंका पत्रकारहरुले नछुटाई लिने नामहरु दुई चारवटा छन् । जसमा इश्वरी वाग्ले बिष्णु चौलागाई मधुसुदन गुरागाईलगायत केही छ ।
काभ्रे पोष्टका सम्पादक बिष्णु चौलागाइलाई फोन गरेँ । उनी सानेपाको काग्रेस कार्यालयमा रहेछन् । फोन उठाउनासाथ उनले भने-’दुई काग्रेस मिलाएर संबिधानसभा चुनाव सफल पार्न परेन ?’ त्यसो त उनी काभ्रे काग्रेसका दुई विवादास्पद हस्तीहरु शिव हुमागाई र मधु आचार्यलाई मिलाएर एक बनाउने अभियानमा पनि लागेको छु भनेर भन्थे कुनैबेला ।
पत्रकारले नेतालाई मिलाउने भए यो देशमा कहिल्यै विवाद हुन्थेन । उनका यी कुरामा मैले जहिले पनि दिने जवाफ एउटै हुन्छ- ‘कुकुरको काम गधाले गर्नुहुदैन । हामीले त जनतालाई सुचना पो दिने हो । कुनै लमीको काम गर्ने हैन ।’
मधु आचार्य र शिव हुमागाइको हानाथापीमा राजेन्द्र खरेलहरु मिसिन आइपुगेपछि घट्नाक्रमले कस्तो मोड लिन्छ । त्यो त हेर्न बांकी नै छ । काभ्रेको छिमेकी भएको नाताले पनि मेरा लागि यो जिज्ञाशाको विषय नै हो ।
त्यसदिन काभ्रे पोष्टको अफीस जाने सात जुरेन । काम कुरो एकातिर कुम्लो बोकी ठिमीतिर भन्ने उखान किन सार्थक हुन्थ्यो र † माथिल्लो बनेपा बजारमा प्रुटी किन्न खोजेको सबै होलसेल पसल पो रहेछ । कसैले बेच्न मानेनन् । अचम्म लाग्यो भौतिकवादीहरुले पैसालाई महत्व दिनु बेकार रहेछ । पैसा खान मिलेन ।
त्यसो त बनेपाको साइबरमा महंगो इन्टरनेट पनि चलाइयो । कुनै बेला त्रिशुलीमा नेपाल बंैकका लामो समय मेनेजर भएका कृष्णबहादुर थापा अहिले बनेपाको एक सहकारीमा काम गर्दारहेछन । उनीसित भेट्न खोजेको थिएँ । तर साथीहरुलाई बाह्रबिसे पुग्न हतार भैदियो ।
नागार्जुन जंगलको सिमसार मोडहरुमा जस्तै छेउमा मोटरसाइकल रोकेर माकुर-माकुर गरिरहेका जोडीहरुका चर्तिकला नियाल्नु कम्ती मज्जाको हुदैन । धुलिखेल पारीको त्यो एरियामा यदाकदा त्यही दृष्यको याद आयो । केही बेर पनि भएको थिएन । दुई तीन मोड काट्नासाथ दुई्र युवाजोडि उक्लिए अरनिको यातायातको थोत्रे बसभित्र ।
एकजनाले स्कुलको युनिफर्म लगाएका थिए । टाइसहित झोला बोकेका । दुई जना होचा कदका किशोरी थिइन । एउटी अलिकति बाक्लो ज्यानको अर्को पातली । अर्का एक गोरो बर्णका भर्खरै दारी सेभ गरेका युवा भने खैरो झोलामा थिए । उमेर त्यति फरक नदेखिए पनि ति युवालाई अरु तीन जनाले ुसरु भनेर सम्बोधन गरिरहेका थिए । उनीहरु एक एक वटा केटी च्यापेर बसमा उभिए । किनभने सिट त थियो तर सबै भरिएको ।
उनीहरु दोलालघाट जादैथिए जस्तो लाग्छ । कुराकानी मायालु जोडिको जस्तै थियो । फर्कन भ्याइदैन के गर्ने होला पातली केटी अध्यारो मुख लगाएर नजाउ भन्ने कुरामा बल गरिरहेकी थिइ । सर सम्बोधन पाउने केटा उस्लाई बिद्यार्थीलाई झै गाली गरिरहेको थियो । अर्की डल्ली तर मोटी खालकी केटी भने उसको आडमा चुपचाप थिइ ।
उनीहरुले बिवादबिच बसका कन्डक्टरलाई फर्कने गाडि पाउछ कि पाउदैन भनेर सोधे । उसले पनि आफ्नो ग्राहक फिर्ता जाला भन्ने डरले खै अन्तिम गाडि पाउछ होला भन्दीयो । त्यसपछि त गाडि रोकिएन कुदीहाल्यो । गाडि हिडेपछि केटाहरु भन्दैथिए- ‘फर्कन गाडि नपाए उतै बस्ने नि ।’ तर केटीहरु घरमा केही नभनि आएको भनेर चिन्ता मान्दैथिए । आखिर यो कुरा त्यतिकै सेलायो ।
म थिएँ उनीहरुको आडैमा मित्र प्रल्हाल पन्तको साथमा । कुनै प्लस टु कलेजको युनिफर्ममा रहेका केटा र पातली केटी मेरै सिटको आडमा टास्सिएर बसे । उनीहरुको हात बिस्तारै मिलाउदै पछि त अगांलोमा बाधिन थाल्यो । दिउसोको समय बसभित्र टन्न मान्छे छन् । तर खोइ आधुनिकताले गाँजेको यो समय चुप लाग्नु शिवाय कुनै उपचार थिएन । बुढाहरुले त्यसै उखान बनाएका रहेनछन । मैले सम्झे- ‘कुन्नि के गर्नेलाई भन्दा देख्ने लाई लाज ।’
बाटोमा धेरै अनुमान गर्यौ । यात्राको बोझिलो र निरश समय काट्नु थियो । मोबाइलमा एफएम बजाउदा कुनै टिपेन । नमो बुद्ध भन्ने एफएम टिप्यो तर त्यो तामाङ भाषामा भएकाले केही बुझिएन ।
उनीहरु के नियतले बसमा चढे कता जादैछन् हाम्रा लागि ठुलो क्युरोसिटीको विषय बन्यो । पत्रकारको दिमाग त्यसमाथि टाइम पासको मेसो । बिकल्पहरु धेरै सुझे । आखिर ठ्याक्कै यही हो भन्न नसके पनि उनीहरुको एकतर्फी सम्वाद सुनिरहँदा उद्देश्य हो कि नियत बुझ्न गाह्रो पर्दैनथ्यो । त्यसो त जगातीबाट उकालो लाग्दा धुलिखेलसम्मका हाइवे बेसक्याम्पभित्रका कथाब्यथा पनि कसैबाट छिपेको छैन । त्यसैले बसभित्रको यो कहानीलाई मैले ठुलो रहस्य मानेर यहा लेखेको पनि हैन ।
कोही रक्सी बेचेर फर्किएका थिए कोही अम्बा बेलौती । बसभित्रको दुनिया एउटा छुट्टै बिश्वको भान दिदै थियो । कोही खासाबाट पोके सामान ल्याउने धुनमा थिए कोही छोरीलाई क्याम्पस भर्ना गरेर फर्केका । काठमाडौंस्थित मेरो डेरामा थोत्रे रेडियोमा एफएमको पि्रुक्वेन्सी जुधेको जस्तै अनुभव भैरहेको थियो । सबै आआफ्ना धुनमा आआफ्नै बिषयमा मग्न । म भने अर्धनिद्रामा उनीहरुको अलि अलि मात्र बुझ्ने संवाद सुन्दै काठमाडौंको सस्मरणमा हराउदै थिए ।
लैनचौरस्थित स्काउटले हालै बनाएको सपिङ क्म्प्लेक्सको दोस्रो तल्लामा खुलेको सेकुवा कर्नरमा काभ्रेकी एक युवती वेटरको काम गर्छिन । उनी माओवादीको भुतपूर्व छापामार पनि रहिछन् । यदायदा साथीभाइसित खाजा खान जादा उनका दुःखद अनुभवहरुसित साक्षात्कार गर्न पाएको छु मैले पनि ।
तामाङ थरका ति युवती माओवादीमा जबर्जस्ती लागेर पाएको दुःख सम्झेर भक्कानिदै रुन्छिन । केटीमाथि आखा लगाएको आरोपमा आफैले जनकारवाही गरेको सम्झदै गर्दा छेवैमा बसेको रक्स्याहा ग्राहकले नितम्बमा चिमोटेको चुपचाप सहन्छिन ।
एकपटक यस्तै भयो । काठमाडौ मिडियाका किरण पन्त शेयर मार्केटका हरिश्चन्द्र खड्कासित म त्यही थिए । मित्र हरिले उनी पूर्व छापामार भएको परिचय मलाइ दिए । म उनलाई छेउको कुसर्ीमा राखेर केही प्रश्न राख्दैथिएँ । त्यही बाटोबाट हिड्दै गरेको एक केटाले उनको स्तनमा बेस्सरी चिमोटेर हिड्यो । उनले ऐया भनिन तर कुनै प्रतिवाद गर्न सकिनन । मैले भने- ‘तिमी माओवादी नै भैरहेको भए भए अहिले वाइसिएलमा हुन्थ्यौं यो केटालाई भौतिक कारवाही गथ्र्यो होला है ?’ ऊ नाजबाफ भई र भनी- ‘भैगो छाडिदिनुस यो कुरा त्यहाभित्रको कथा योभन्दा झनै पीडादायी छ ।’ यसपछि मैले कुनै कुरा सोध्ने आँट गरिन ।
