JANATAKO BLOG

मैले अनुभव गरेको रामदेब

काठमाडोंमा बिवादास्पद ६ दिने योग शिबिर सकेर पतन्जली योग पीठ फर्कन लागेका बाबा रामदेबलाई भेट्न एअरपोर्ट पुगेका मित्र बिश्वमणी सुबेदीको अनुभवलाई समे्टेकाछौं अतिथी कलममा ।-

योजनाबिना नै म अफिस छिरेको थिएँ । स्वामी रामदेवको काठमाडौं एयरपोर्टबाट फदैछन् भन्ने खबर अफिसमा आएको रहेछ । लाग्यो न आफ्नो बिट न चासोकै विषय । उनका सुरक्षुसम्बन्धी समाचार जो हो त्यसका लागि मेरा सूत्रहरु चौवीसैं घण्टा परिचालित भएपछि उनैलाई भेट्ने काम पनि परेन ।
तर अफिस छिर्दा कोही साथीको सरकारी प्रेसपास नभएको कारण विमानस्थलको अतिविशिष्ट कक्षमा बसेका रामदेव भेट्न नसक्ने भन्दै थिए । ती साथीको विकल्पका रुपमा अर्का साथीको नाम आयो । मेरो काम त सुन्ने मात्रै न हो सुनिरहेको थिए । झट्ट सम्पादक कृष्णज्वाला सरले ‘ल विश्वमणि सर तपाईं गर्नुस्’ भन्नुभयो । मेरो नराम्रो बानी के हो भने सम्पादकले भनेपछि नसक्ने काम पनि गरेरै देखाउनुपर्छ ।

समस्या थियो प्रेस पास नभएको । मसँग पनि नवीकरण गरेको प्रेस पासको अभाव थियो । प्रश्न उठ्यो अरु साथीहरुले नसकेको काम मैले कसरी गर्ने  एयरपोर्टका एसएसपी ढकबहादुर कार्कीलाई फोन गरें र सोधें- ‘सर स्वामीसँग मैले नभेटी नहुने भयो के गरौं ?’ उनले एयरपोर्ट आउनुभयो भने तपाईको सुरक्षा र सुविधाका लागि जे जे सक्छु मेरो जिम्मा भयो स्वामीले बोल्ने नबोल्नेबारे म केही भन्न सक्दिनँ ।’ उनको यस्तो जवाफ आएपछि साथी यज्ञस र म अफिसबाट ओर्लियौं । नयाँ पत्रिकामा काम गर्न थालेको ६ महिनापछि त्यही दिन हो म अफिसको गाडी चढेर रिपोर्टिङमा निस्किरहेको । 
एयरपोर्ट पुगियो । तर एसएसपीको फोन लागेन । एक महिला प्रहरीलाई एसएसपी साब कता हुनुहुन्छ भनेर सोधें । ‘ऊ पर जानुस् सेट बोकेको पुलिसलाई सोध्नुस् उहाँले भन्नुहुन्छु’- जवाफ यस्तो आयो । गाडीलाई पार्किङ्गमा पठाएर यज्ञश र म लुरुलुरु हिँड्दै सेटवाला पुलिसलाई भेट्न पुग्यो । ‘एसएसपी साुबलाई एउटा मान्छे आएको खबर पठाइदिनुपर्ने भयो’- यो मेरो आग्रह थियो । उनी सई साुब थिए । ‘तपाईको शुभनाम ? उनले सोधे । ‘म विश्वमणि’ जवाफ सकिएकै थिएन ‘नमस्कार हजुर यता सवारी होइबिक्सयोस्’ स्वतःस्फुर्त रुपमा उनले मलाई स्वागत गरे ।

तीनजना पुलिस लाम लागेका थिए । तर एउटा प्रहरी जवानले प्याच्च मुख खाले- ‘एकजनालाई मात्रै जान दिनु भन्ने आदेश छ हजुर…।’ यसो भनेपछि यज्ञश र म मुखामुख गर्यौं । हामी यज्ञशकै टेपरेकर्डर र क्यामेरा प्रयोग गर्ने योजनामा थियौं तर स्वागतमा ममात्रै परिरहेको थिएँ । मैले यज्ञशलाई ‘तपाईं स्वामीलाई भेटेर आउनुस् म यतै पर्खिन्छु भनें । उनले ‘हैन तपाईं जानुस् म पर्खिराख्छु भने । हतारमा दोहोरो सम्बाद कति गर्ने भनेर म गएँ स्वामीलाई भेट्न । अति विशिष्ट कक्षमा छिर्दाछिर्दै एसपी सर्वेन्द्र खनाललाई देखें । मैले उनलाई नमस्कार गरें । ‘ढिला भएन र ? जब सर्वेन्द्र सरले यसरी सोध्नुभयो बितेछ क्यार भन्दै हतार हतार स्वामीतिर लम्किएँ । पहिलोचोटी म ती स्वामीलाई भेट्दै थिएँ । अनि पहिलो भेटमा के भन्ने के भन्ने भयो मैले ‘गुरु प्रणामु’ भने । यति भनिनसक्दै एसएसपी ढकबहादुर कार्कीले आफू भएतिर मलाई बोलाए । चिया अफर गरे । कहाँ स्वामीको अन्तर्वार्ता लिन आएको कहाँ चियाको अफर । ‘होइन सर यो स्वामीलाई च्याप्प पारेर अन्तर्वार्ता लिऊँ अनि चिया पिउँला’… मैले यति भनेपछि ढकबहादुर जुरुक्क उठेर मलाई फेरि स्वामीतिर लगे । उनले स्वामीलाई हिन्दीमै भने- ‘अहिलेको मार्केटमा सबैभन्दा बढी सर्कुलेशन भएको नयाँ पत्रिकाको रिपोर्टर हो, मेरो भाइजस्तै हो कुरा गर्नुपर्यो भन्नुहुन्छ’ स्वामीले ‘हाँ भाइसाब क्वेस्चन किजिए’ भन्दै स्वीकारोक्ति दिए । केही प्रश्न गरें प्रश्न गरेपछि आफैं फोटो खिचें ।
स्वामीलाई भेटेपछि उनीसँग एउटा फोटो खिच्न मन लाग्यो । उनका एक सहयोगीलाई क्यामेरा दिएँ अनि स्वामीको छेउमा गएँ । फोटो खिच्न लागेको थाहा पाएपछि स्वामीले अनौपचारिक शैलीमा मलाई अंगालो हाले । अनि सोधे ‘कैसा है आपका न्युजपेपर॥’ मैले आफ्नै पत्रिकालाई नराम्रो भनुँला त ? अच्छा है भने । ‘अच्छा सा कभरेज किजिए’, उनले अनुरोध गरे । यतिाजेलमा एउटा फोटो खिचिसकिएको थियो । यसपछि स्वामीसँग बिदा मागें र आफूलाई भाग्यमानी सम्झिएर फर्किएँ ।
साँझ नगरकोटमा वैदेशिक रोजगार व्यवसायी संघको कार्यक्रममा सहकर्मी नारायण सापकोटा र म सँगै जानुपर्ने । नारायणजीको बाइकमा तेल सकिएको । जाँदा २० र आउँदा २० गरी ४० किलोमीटरका लागि तेल चाहिने । तेल कतै नपाइने । नारायणजीलाई फोन गरेर प्रहरी प्रधानकार्यालयस्थित महानिरीक्षकको निवासअगाडि बोलाएँ । निवासभित्र गएर इन्स्पेक्टर दीपक खरेललाई भने । नपाइने तेल बल्ल पाइयो भनेर ढुक्क भइयो । नारायणजी आउनुभयो । एउटा प्रहरी जवानको साथ लगाएर इन्स्पेक्टर खरेलले नारायणजीलाई प्रधान कार्यालयको कम्पाउण्डभित्र तेल हालिदिने व्यवस्था मिलाए । बिचरा नारायणजी ! नपाइने तेल बल्ल बल्ल पाइयो ट्यांकी खोलेर तेल हाल्नमात्र लागेको झयाप्प बत्ति गयो तीन लिटरभन्दा बढी तेल खसेन ।
मैले एक दुई लिटर तेल जोगाड गर्ने बचन दिएपछि नारायणजी फर्किनुभयो । रामदेवलाई भेटेका दिन साइत पर्ला भनेर हामी साँझ ६ बजे नगरकोटका लागि निस्कियौं । भक्तपुर औद्योगिक क्षेत्र पुगेको मात्रै थियौं मुसलधारे पानी दर्केर आयो । रेनकोर्ट छैन । भक्तपुरका एसपी पंकज श्रेष्ठलाई फोन गरे । प्रहरीको स्टोरमा थन्क्याएको रेनकोर्ट दिएर उनले गुन लगाए । त्यहाँबाट हुँइकिएर हामी खरिपाटीबाट नगरकोट उकालो लाग्यो ।
यति बेुा साढे सात बजेको छ । उकालो मात्रै के शुरु भएको थियो मोटरसाइकलको पछाडिको टायर पन्चेड भयो । हेर दशा रामदेव भेटेका दिन ! दुई भाइ त्यो अनकन्टार साँझ मोटरसाइकल घचेट्दै जसोतसो अगाडि बढ्यौं । बनाउने ठाउँ कतै छैन । खरिपाटी बजार सुनसान थियो । अलि अगाडि लागेपछि पुलिस चौकी भेटियो । यतिाजेलमा हामीले काठमाडौं फर्कने र मोटरसाइकल कतै थन्क्याउने निर्णय गरिसकेका थियौं । चौकीमा असई तपेन्द्र रहेछन् । मैले आफ्नो परिचय दिएँ उनले ‘दाई नमस्कारु’ भनेर स्वागत गरे । मोटरसाइकल राख्नेबारे कुरा भयो ।
काठमाडौं फर्कनुअघि नगरकोटमाथि पुगिसकेका व्यवसायी संघका उपाध्यक्षँ मदन महतलाई फर्कनेबारे नारायणजीले जानकारी दिनुभयो । तर उनले आफ्नै गाडी खरिपाटी पठाएर हामीलाई माथि पुग्ने व्यवस्था मिलाए । यसरी रामदेव भेटेका दिन एउटा दशाको शिकार बन्नुपर्दा म साइत पर्ने अन्धविश्वासबाट सदाका लागि मुक्त भएको छु । -bishwamani.subedi@gmail.com
 

जोर्डन भर्ति भएर इराकमा लड्दै

जोर्डनको राजधानी एमनको पिछडिएको गाउले जीवन कठिन छ । भविष्य अध्यारो देखिन्छ जतासुकै निराशा र दुखेसोहरु ब्याप्त छन् । तर यीनै निराशाहरु नै त्यहाँका अतिवादीहरुका लागि उर्वर भुमी साबित  भएको छ ।
बिश्वमा आतंक मच्चाइरहेको बिनलादेनको संगठन अल-काएदाका कतिपय ठुला नेताहरु यहि गाउँका धुले सडकमा हुर्किएका हुन् । इराकका सबसे खतरनाक बिद्रोही अबु मुसब अल-जार्कावी यही जोर्डनको गाउँमा बन्दुक चलाउन सिकेका हुन् ।
इराकमा रहेका विदेशी नागरिकलाइ बन्दी बनाएर हत्या गरेको र बम बिस्फोटन गराएको आरोप जारकावीमाथि लगाइएको छ । उनलाई अमेरिकी सैनिकले एक वर्ष अगाडि नै खतम पारिसके पनि  उनको बाटो पहिल्याउनेहरुको सख्या दिन प्रतिदिन बढिरहेको छ ।
पश्चिमी मुलुकसँग जिहाद धर्मयुद्ध लड्न अहिले नयु युवाहर भटाभट भर्ना गरिदैछ ।
एमनको यो नखुलेको गाउँमा जिहादका लागि बम बनाउन सिकिरहेका बिद्रोही आफ्नो परिचय दिन चाहदैनन् । ती धार्मिक योद्धाले इराकमा रहेर पश्चिमी राष्ट्रविरुद्ध जिहाद लड्नेछन् । जोर्डनको दुरदराजमा रहेको गाउमा भर्ति भएर इराकमा पुगि अमेरिकाबिरुद्ध युद्ध लड्न जानेमा १६\१७ वर्षका केटाहरु पनि छन् । उनीहरु आत्मघाती बम हमला लगाएत अनेकौं तरिकाले पश्चिमी मुलुकसित पौठेजोरी खेल्न तयार छन ।
१६ वर्षिय अब्दुल्लाह भर्खरै जिहादी समुहमा भर्ति भए । टेलिभिजन मार्फ्त अमेरिकी बेलायती सैनिकले इराकमा मुस्लिमलाई निर्दयी तरिकाले मारेको देख्दा निकै रिस उठ्छ र तिनिहरुलाई मारीदिउँ जस्तो लाग्छ अब्दुलाहलाइ । जसकारण उनलाई पनि जिहादी बन्न मन लागेको छ ।
ुमेरो आफन्त स्कुलबाट फर्किदा बेलायति सैनिकद्धारा मारिए । त्यसैले तिनिहरुलाई अरुको हत्या गर्न नदिन म भगवानको नाममा इराक गएर लड्छु र त्यही मर्न चाहन्छु ब्दुल्लाहले भने ।
अब्दुलाह जस्ता किशोरलाई जिहादी बन्न प्रेरित गर्ने एकतर्फी हिसावले बनाइएका भिडियो प्रयोग गरिन्छ । ती भिडियोमा अमेरिकी र बेलायती सैनिक बिरुद्ध गरिएका सफल आक्रमण र उनीहरुले गरेको कुकृत्यहरु समाविष्ट हुन्छन ।
अबु अब्दुल रहमान एक मुख्य जिहादी हुन् । उनी जिहादी समुहमा अब्दुला जस्ता नयाँ युवालाइ भर्ना लिने काम गर्छन । नयाँ मानिसलाई जिहादी समुहमा लाग्नको लागि मनाउन गारो नहुने रहमान बताउँछन् । रहमान पाचपटक जोर्डन जेहादी युवाको हुल लिएर इराक पुगिसकेका छन ।
ुमुस्लिमहरु मार्नको लागि कसैलाई मार्दैनन । अमेरिका र यसका समर्थक आफ्नो चिहान आफनो बनाउन इराक आएका  हुन् । उनले  चर्किदै भने । इराकबाट पस्चिमी सैनिक हटे पनि पस्चिमी बिरुद्ध जिहाद समाप्त नहुने रहमान बताउँछन् । 
जोर्डन सरकारले अतिवादीबिरुद्ध कडा सम्यन्त्र अपनाउदै आएको छ । दुई वर्ष अघि एमनको एक पाचँ तारे होटलमा बम बिस्फोट भएको थियो । भर्खरै मात्र इराक जान चाहाने १७ जिहादी जोर्डनीलाई अदालतले जेल सजायको फैसलाको सुनाएका थियो ।

by diness 

A collection of 70 photographs selected from the critically acclaimed picture book, A People War, is to travel again starting this week. This time it will concentrate in the eastern belt of the nation, a release issued by Nepa~laya, the publisher of the book, said. Nepa~laya is extending the exhibition to 10 more places during 14th September – 10th October.

The travelling exhibition is called – A People War - Photo Exhibition Tour (Laddainma Janata - Photo Pradarsani Yatra) and will display the same set of pictures as during earlier exhibitions. The pictures show the human and material cost of ten years of conflict and is believed to help build a constituency for long-term peace in the country. The exhibition will also exhibit images and feedbacks from phase 1 exhibitions, the release added.

The 2nd phase of this exhibition will start in Chandranighapur on 13th September and will visit Malangwa, Itahari, Dhankuta, Birtamode, Damak, Biratnagar, Gaighat and Birgunj before concluding in Palung a month later. Entry to the exhibitions are free and special arrangements have been made to distribute limited copies of the book to schools and libraries across Nepal.

BODY BUILDING CHAMPIONSHIP 2007

Nepal Bodybuilding & Fitness Association has organize the bodybuilding contest Mr Nepal on 19 august 2007 at Dashrath rangashala covered hall.Different participant from all the part of Nepal has taken part in 6 different category 55,60,65,70,75 and 75+ category respectively.The main attraction of the programme was Mr.Sanu Gurung(mr. Dharmashree).As all the crowed has guess Mr Sanu Gurung Won the overall title Mr.Nepal 2007.

-Anand Gurung

 “Oh my god,” the perky anchor of the ‘Indian Idol’ singing contest exclaimed in a recent episode after viewing the huge welcome Prashant Tamang received in his hometown Darjeeling, “I’ve never seen so many people going crazy.” “I was feeling very excited,” Prashant smiling his humble smile said in response, “There were so many of my fans and supporters… they showered me with so much love.

I felt as if everybody were putting me in a very high place. It was really unbelievable.” Indeed, nothing could have been more unbelievable. For Prashant Tamang, a 24-year-old boy from the foothills of Himalayas, who, as a constable of West Bengal Police Force, sang for the police orchestra –to make it into the final rounds of probably the most watched reality show in India was no small feat. But in the competitive world of modern day television reality shows like these ensures that people keep their eyes fixed on their television sets so that billions could be made from advertising revenues. As a result, in our living rooms we see the unbelievable happening for real and see a life of a simple person turning into a fairy tale. We see aspirant singers passing through all the travails and hardships with their fellow contestants to fame and stardom (like in American Idol). We see persons’ fortune turning, see them go from “rags” to riches (like in Who Wants to Be a Millionaire?). And see the intricacies of human character from close(d) quarters (like in Big Brother).

 Emotions run high in shows like these because those participating in it are real people like us, not professional actors. The emotions they express are genuine, not according to any script. They laugh and sob their way to success and failure. And by showing all these to us while we sit in the cosy confines of our houses, reality shows go on to stir the very core of our human nature - the search for fortune, power and glory. Prashant : JINDABAAD Going by his popularity and the kind of public support he has received till now it would not be an overstatement to say that Prashant Tamang has already become an Indian Idol. For, who could have ever imagined that fortune would shine so brightly on this guy from Darjeeling, which is known for little more than its rolling tea estates, missionary schools and cold climate, that he would be a darling of millions of Nepalese people not only from India, his home country, but in Nepal, where his ancestors came from, and Nepali-speaking people all over the world. Who could have ever thought that this simple looking guy with a wide and cheerful smile would be welcomed in his hometown in such a manner that would probably even make Subhash Ghising or any other politician drool.

Prashant, very much like fellow finalist Amit Paul, attended programs organized in his honour, shook hands and received awards from cabinet ministers. The obsession of his supporters to see him a winner even led people to claim that he created “history” by being the first contestant of Indian Nepalese origin to make it to the final rounds of Indian Idol. It wasn’t clear why winning the contest mattered so much or what kind of history was being made – it is better to leave it for the posterity to decide.